Psynet.gr-Πληροφόρηση για την ψυχική υγεία

Τα χρόνια της εφηβείας είναι μια πρόκληση για τους περισσότερους εφήβους και τους γονείς τους, όπου είναι συχνά τα επεισόδια του θυμού, της εξέγερσης, και των ακραίων εναλλαγών της διάθεσης. Για πολλά παιδιά , τα χρόνια της εφηβείας είναι μια κρίσιμη διαδικασία. Ο θυμός τους είναι εκτός ελέγχου, και για μερικά παιδιά, τα δευτερεύοντα αυτά φαινόμενα ,καθυστέρησης της παιδικής ηλικίας μπορούν να κλιμακωθούν σε παραβατική  συμπεριφορά, να οδηγήσουν σε κατάχρηση ουσιών, σε ακατάλληλη σεξουαλική δραστηριότητα, σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές και σε απόπειρες αυτοκτονίας. Αυτές οι επικίνδυνες συμπεριφορές μπορούν να είναι συμπτώματα αποδιοργανωτικών διαταραχών, που είναι μια μεγάλη ενιαία ομάδα ψυχιατρικών ασθενειών στους εφήβους

Είναι αλήθεια ότι έχουμε κρίση; Τι σημαίνει αυτό για τον καθένα μας; Η ανατροπή τω δεδομένων που έχει συνηθίσει να ζει κανείς και το γενικότερο κλίμα απαισιοδοξίας που επικρατεί έχει οδηγήσει πολύ κόσμο σε μια παραζάλη και πλήρη απογοήτευση. Δεν είμαι ειδικός επί των οικονομικών ούτε ξέρω πως θα προχωρήσει η οικονομία μας , ούτε ξέρω εάν αυτό είναι ένα οργανωμένο σχέδιο εξ΄αρχής.

Ξέρω μόνο ότι ζούμε σε μια εποχή που όλα είναι ρευστά και το μέλλον δύσκολο να προβλεφθεί..

Τι σημαίνει αυτό; Αλλαγή σχεδίων ,έλλειψη προοπτικής , αγωνία, αβεβαιότητα , συγκρούσεις στις προσωπικές σχέσεις.

Βάζοντας τη λέξη depression (κατάθλιψη) στο ίντερνετ, στις μηχανές αναζήτησης , πολλές παραπομπές είναι για την οικονομική κρίση του ΄29 στην Αμερική, που δείχνει το μέγεθος των ψυχολογικών επιπτώσεων μιας γενικότερη οικονομικής κρίσης όπου διαμορφώνεται ένα κλίμα γενικότερης απαισιοδοξίας και έλλειψης προοπτικής για το μέλλον.

Ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει δύσκολες καταστάσεις ,μόνο που χρειάζεται να έχει κάποια προσδοκία , μια προοπτική ότι τα πράγματα θα φτιάξουν, ότι η κατάσταση θα αλλάξει είτε για τον ίδιο είτε για τα παιδιά του .

Έρχονται γονείς και μου λένε: « τι θα πω στην οικογένειά μου, στα παιδιά μου ,στη γυναίκα μου, τώρα που δυσκολεύομαι να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μας και πρέπει να μειώσουμε αυτά που καταναλώνουμε , να αλλάξουμε τρόπο ζωής;»

Δύσκολο . Όμως τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας; Τι μηνύματα τους περνάμε;

Μήπως εντέλει αυτό έχει σημασία και όχι τι θα τους προσφέρουμε σε υλικά αγαθά;

Μήπως πρέπει να δείξουμε στα παιδιά μας ότι η ζωή είναι αγώνας και ο στόχος είναι να διατηρήσουμε τις αξίες μας και την αγάπη μας για τους δικούς μας ανθρώπους;

Δεν λέω ότι είναι καλό που δυσκολευόμαστε ,αλλά ίσως βγεί και κάτι καλό από την όλη ιστορία.

Ίσως είναι μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, κάποιες σχέσεις και να βγούμε από την συνεχή αναζήτηση της καλοπέρασης και της ευδαιμονίας.

Ο άνθρωπος , εν τέλει, ωριμάζει μέσα από δύσκολες καταστάσεις, μέσα από αποτυχίες και ταλαιπωρίες. Ίσως βγούμε από την όλη ιστορία πιο ώριμοι και πιο ταπεινοί ,καθώς θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι πολλά πράγματα πάνε καλά ή στραβά στη ζωή μας χωρίς να κάνουμε και πολλά πράγματα εμείς.

Τότε τι ρόλο παίζουμε εμείς στη ζωή μας;

Λίγο , αλλά αυτό το λίγο είναι πολύ σημαντικό γιατί κάνει τη διαφορά στη ζωή μας. Να ερωτήματα υπαρξιακά που γεννιούνται και μας βγάζουν από την αίσθηση παντοδυναμίας και ελέγχου της ζωής μας που συνήθως διακατείχε πολλούς ανθρώπους.

Η οικονομική κρίση , λοιπόν, γεννά πολλά ερωτήματα που οφείλουμε σιγά- σιγά να απαντήσουμε, και να βρούμε πως θα πορευτούμε, καθώς μη ξεχνάμε η ζωή πάντα βρίσκει δρόμους και προχωράει.

Ανδρέας Αθανασόπουλος

ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής

Άλιμος

Παλαιότερα θεωρούσαμε το διαζύγιο απλά και μόνο ως τη νομική διάλυση του γάμου μεταξύ δύο ατόμων. Φαίνεται όμως ότι το διαζύγιο είναι μάλλον μία διεργασία που ξεδιπλώνεται για αρκετά χρόνια και αφορά τόσο το ζευγάρι, όσο και τα παιδιά. Αν και οι γονείς γίνονται πρώην σύζυγοι, δεν γίνονται ποτέ πρώην μπαμπάδες ή πρώην μαμάδες.

Κάποια στιγμή χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω για να καταλάβουμε τι έγινε. ‘Έτσι κι εγώ, σαν τον Κοντορεβιθούλη, άρχισα να ψάχνω τις πέτρες που είχα αφήσει για να βρω το δρόμο για το σπίτι, το εσωτερικό μου σπίτι. Ήθελα βοήθεια, όχι ντάντεμα.